De STEM(ming) van Carice

Zandbakzusjes

Drie meisjes in de zandbak. Ze lachen onbevangen in de camera. Twee meisjes lijken gezandstraald. Hun blonde haartjes pieken vrolijk op hun smoezelige hoofdjes. Hun speelkleren besmeurd met modder. Het derde meisje heeft donkere krullen. Ze is bijna maagdelijk schoon. Alleen haar knietjes verraden een flinke speelpartij in de zandbak. Ze ziet er anders uit dan de twee blonde meisjes. Met haar bruine krullenbos, de keurig geknipte pony en haar bruine ogen valt ze uit de toon. Maar ze voelt zicht thuis. Veilig bij de twee zusjes met wie ze bijna dagelijks speelt.

Blond zusje I: ‘Zullen we weer doen dat jij een kuil maakt…’
Sharlene: ‘En dan moet jij er water in doen..’
Blond zusje II duwt Sharlene weg: ‘Nee, dat moet niet zo! Dat moet ik doen!’
Er vliegt een gietertje door de zandbak.

Bijna dertig jaar later is de krullenbos van het meisje nog groter en wilder. Ze werd moeder van twee mooie zoons. Haar oudste lijkt op het meisje uit de zandbak. Het smalle gezichtje. De voorzichtige glimlach. De bescheidenheid in spel. De twee blonde meisjes doken ondeugend door de zandbak. Degene die het viest thuis kwam, had gewonnen. Het vriendinnetje geniet van haar brutale, blonde vriendinnetjes. Met hun kortgeknipte koppies hebben ze veel weg van guitige knaapjes.

Ze trouwt komende vrijdag. Mijn jeugdvriendin met de krullen waar ik mijn levenlang jaloers op was. Mijn oude buurmeisje dat mijn hele leven met me meeliep. De vriendin die eigenlijk een soort zus is geworden. Een gezinslid. Iemand die je niet meer wegdenkt uit je leven. De vriendin die me huilend opbelde terwijl ze bij de bushalte stond. Haar kinderen jengelend op de achtergrond. ‘Het spijt me zo’, zei ze. ‘Ik heb net Koosje gelezen en ik wist niet dat het zo erg met je was’. Mijn vriendin die zo dicht bij me stond en op sommige momenten in een andere wereld leefde. De vriendin waar ik me vaak zorgen over heb gemaakt. Of het wel goed met haar ging toen ze zover van mijn zusje en mij vandaan ging wonen. Zou ze het wel redden, helemaal alleen in Amsterdam? De vriendin waarmee ik wel eens ruzie maakte. Omdat ik vond dat ze eigenwijs was, niet wilde luisteren en dingen deed waarvan ik vond dat ze ze niet moest doen.

‘Wat doen we met Sharlene?’, vroeg mijn zus laatst.
We. Wat doen we met Sharlene.
‘We helpen haar natuurlijk met de bruiloft’, zei ik. ‘En jij moet een lied zingen’.
‘Ik moet niks’, vond mijn zusje. Ik zuchtte geïrriteerd.
‘Zullen we een foto uitvergroten?’, vroeg ik. ‘Een foto van vroeger. Die uit die zandbak’.
‘Dan moet jij er wat bijschrijven’, vond mijn zandbakzusje.

« Vorige Column  |   Volgende Column »  | Schrijf je in op de RSS feed

Wanneer je je abonneert op de RSS feed van tegek.nl / de column van Carice ontvang je automatisch de nieuwste column wanneer deze op de site is verschenen.