De STEM(ming) van Carice

Ze hebben de liefde

Ik ken haar inmiddels ruim drie jaar. Ze recenseerde mijn winnende verhaal. De opmerking dat ze de prijs te hoog vond, begreep ik niet. Het was een flink bedrag dat ik had gekregen, maar het gezegde kon ik niet plaatsen. Daarom mailde ik.
Ik kreeg meteen antwoord. ‘Een geldprijs kan niet hoog genoeg zijn!’, schreef ze enthousiast. ‘Maar ik bedoelde de prijs van het boek. Een bundel met verhalen voor 17,95 vind ik nogal aan de prijs!’
We spraken af in een café, aten een maaltijd met een slechte prijs/kwaliteitverhouding en hadden het leuk.

We werden een soort van vriendinnen. Iemand is een vriendin zodra diegene geregeld bij je thuis komt. Er is belcontact en je sms’t. Ik leerde haar vriend kennen, maakte een kat mee die overleed en leerde nieuwe katten kennen. In al die tijd maakte ze geen episodes door waarvoor ze werd opgenomen. Ze zorgde goed voor zichzelf, schreef een boek en bedacht een nieuw verhaal.

Op een avond belde ze.
‘Hoi hoi, ik ben wat later hoor vanavond!’
‘Dat komt mooi uit, ik zit nog op kantoor en had al weg willen zijn’.
‘Prima!’
‘Fietsze!’
‘Ik kom niet op de fiets, ik ben manisch. Daarom neem ik de taxi!’

Zij kent zichzelf en haar ziekte goed. Ze weet dat ze van haar fiets valt met de medicatie die ze tijdens een manie gebruikt. Ze weet dat ze wildvreemden aanspreekt en een uur met een straatverkoper praat als ze manisch is. Daarom nam ze de taxi en werd ze afgezet voor het restaurant in de stad waar we hadden afgesproken.

‘Ach’, zei ze tijdens de lasagne. ‘Ik vind het niet erg als het weer een opname wordt’.

Gelukkig maar.
Op een vrijdagavond mocht ze vanuit de opname naar huis. Ze vond het fijn dat ik er was, vertelde veel, onderbrak haar vriend geregeld en corrigeerde zichzelf met: ‘Sorry! Vertel maar verder!’
Ze rookte sigaretten terwijl ze al jaren gestopt was en zei: ‘iedereen rookt daar’ en ‘Ik stop wel weer’.
Ze zei dat ze tot rust kwam tijdens de opname en had daarnaast zorg voor haar vriend.
‘Het is voor hem ook niet leuk’.

Zij noemt zichzelf een veteraan. Ze is vaak opgenomen geweest, heeft kennis gemaakt met een batterij aan psychiaters en verpleegkundigen. Ze heeft een serie therapieën gehad en medicatie geprobeerd. Zoals ze zelf zegt: ‘Ach ja, het is zoals het is’.

Haar vriend haalt dan zijn schouders op. ‘Toen ze ’s ochtends heel vroeg uit bed ging om koffie te drinken in de stad, wisten we dat ze opgenomen moest worden’.
Even later staat hij op.
‘Hebben jullie zin in yoghurt?’

« Vorige Column  |   Volgende Column »  | Schrijf je in op de RSS feed

Wanneer je je abonneert op de RSS feed van tegek.nl / de column van Carice ontvang je automatisch de nieuwste column wanneer deze op de site is verschenen.