De STEM(ming) van Carice

#Zelfmoord

Mijn zusje aan de telefoon.
‘Mama vroeg mij hoe het met jou gaat na het overlijden van Antonie Kamerling’.
‘Wel goed eigenlijk’, zeg ik. ‘Ik erger me alleen bijna dood aan alle vooroordelen’.
‘Ja, maar dat is altijd’, vindt mijn zusje.
Helaas wel, denk ik.
‘Nu wordt er ineens veel over gepraat omdat hij bekend is. Maar dit gebeurt zoveel’.
‘Helaas wel’, zeg ik. ‘Maar als er iemand in Vlissingen zich ophangt, heb ik het daar niet over. Dan weet ik het namelijk niet’.

De timeline op Twitter veranderde op het moment dat het bekend was. Een bekende Nederlander pleegde #zelfmoord. Hij liet een mooie vrouw en twee kinderen achter.
Ondanks de vele respectvolle tweets, bleven een paar rotte appels nazeuren in mijn hoofd. Wat een egoïsme dat iemand twee kinderen achterlaat. Of de vraag waarop geen enkel antwoord deugt:
‘Heeft hij daar dan geen moment aan gedacht?’.
En zelfs: #wateenloser.

Een dag later spookte het gebeuren heftiger door mijn hoofd dan de dag ervoor. Collega’s die voordat ze Koosje hadden gelezen de woorden ‘egoïstisch’ en ‘losers’ in hun onwetende monden namen, schudden hun hoofden. Ze zeiden dat het zo erg was dat iemand zo ziek kon zijn. In mijn hart juichte ik. Ik had met Koosje wat weg kunnen nemen van het onbegrip dat er ooit leefde.
Ik luisterde naar Toen ik je zag op mijn Iphone terwijl ik me tevergeefs op mijn werk probeerde te concentreren. Mijn geest nam me mee naar de periode waarin ik me net zo voelde als de bekende acteur. Op Youtube filmpjes zag ik hem dansend en springend op een podium. Zijn vrouw en kinderen omhelzend. Dolgelukkig. Diepbedroefd op de dag dat hij de keuze maakte. Misschien had hij ‘het’ ook.

« Vorige Column  |   Volgende Column »  | Schrijf je in op de RSS feed

Wanneer je je abonneert op de RSS feed van tegek.nl / de column van Carice ontvang je automatisch de nieuwste column wanneer deze op de site is verschenen.