De STEM(ming) van Carice

Zondagmiddag

‘Gefeliciteerd met je zoon’, zeg ik. Intussen maak ik dreadlocks van het lange haar van mijn kat en drink uit mijn lege kopje waar ooit koffie in zat.

‘Ik heb een kaartje gestuurd hoor’, ga ik door. ‘Maar waarschijnlijk komt die te laat aan. Ach ja, dan heeft hij morgen ook nog wat’.

Ik veeg de tranen die verwoed over mijn wangen stromen, weg met een verfrommeld stuk keukenkrol. Mijn telefoon glibbert tussen mijn oor en schouder.

‘Carice’, zegt mijn beste vriendin die ik al bijna dertig jaar ken. ‘Huil je?’.

‘Nee hoor’, lieg ik.

Het is even stil.

‘Natuurlijk huil ik!’, zeg ik dan. ‘Iedereen doet alsof het zomaar wat is. Er wordt een kind geboren. Hij neemt afscheid van de crèche, hij gaat naar de kleuterschool en wordt voor het eerst verliefd. Een paar jaar later crosst hij met scootertjes over het terrein en is zijn jongere broertje jaloers. En jij vraagt of ik huil?’

Intussen doet Vriendin met me mee. We huilen samen op de verjaardag van haar oudste telg. Nu begrijp ik de verjaardagstranen van mijn moeder van vroeger veel beter. Ze zag haar meiden en jongens opgroeien tot minivolwassenen. Één van hen had waarschijnlijk een bipolaire stoornis. Wie dat zou zijn, wist mijn moeder al toen het slachtoffer in de wieg lag.

‘Dat voel je als moeder’, glimlachte ze naar me, terwijl de tranen zich geen weg meer wisten over haar overstroomde wangen.

Ik ga ervan uit dat Vriendin hele gezonde jongetjes heeft. Het enige probleem dat deze jochies hebben, is dat ze te mooi zijn. Bloedmooi. Menig meisjeshart zal door de jongemannen gebroken worden. Ik zie ze linedancen bij ‘So you think you can dance’ en zingen bij ‘Popstars’. De kans is echter groot dat ik als soort van tante, niet echt een objectief beeld heb. Maar mocht het ooit zover komen, dan sms’t deze tante zich helemaal suf.

Geheel tegen mijn structuur en antidepressieve-grimmigheid in, duik ik in mijn bed. Het is zondagmiddag, de herfstbladeren dwalen alsof het zo hoort, de regent tikt met ferme kletsen tegen het raam en ik heb er even geen zin. Zelfs niet in geen boek. Geen chocola. Geen behoefte aan contact. Laat u mij maar even. Morgen ben ik weer de oude. En anders niet.

« Vorige Column  |   Volgende Column »  | Schrijf je in op de RSS feed

Wanneer je je abonneert op de RSS feed van tegek.nl / de column van Carice ontvang je automatisch de nieuwste column wanneer deze op de site is verschenen.