De STEM(ming) van Carice

Zussenkletsochtend

‘Dit wordt een rotdag’, denk ik terwijl ik mijn ogen open. Ik voel me misselijk en heb zin om te gaan huilen. Lang, overdreven en intens theatraal. Ik laat me voorzichtig uit bed glijden om mijn lief niet tot last te zijn.
‘Ga je er nu al uit?’, hoor ik van onder het dekbed.

Ik zet koffie, geef mijn katten te eten en denk aan het feest waar we gisteravond waren. Nooit gedacht dat ik met collega’s zo uit mijn dak kon gaan op de dansvloer. Beschamend gewoon. Hysterisch zingend met de informatieadviseur van de afdeling: ‘Tonight is gonna be a good night’. Zuchtend zet ik een kopje onder de Senseo. Het brommende geluid van het apparaat werkt bijna geruststellend.
Ik denk aan het bruidspaar. Het perfecte plaatje dat ze samen vormen. Een speech van de moeders. Een traan bij het dankwoord.

Ik drink van mijn koffie en pak mijn mobiel. De regen klettert symbolisch tegen de ramen van ons huis. Bij stemmingen zoals deze is er nog maar één oplossing. Mijn hulplijn inschakelen. Daarom sms ik.
‘Kunnen we bellen?’

Een halve minuut later reageert mijn telefoon.
‘Ja hoor! Ik zet koffie en ben over vijf minuten klaar!’

Ik snotter in mijn pyjama aan de keukentafel met mijn mobiel aan mijn oor geklemd. Ik vertel haar over mijn ergernissen. Over het domme oppervlakkige geklets van mensen. Over een leuk feest waar ik me tussen honderden leuke, gezellige mensen weer net even geraakt voel door een terloopse opmerking van iemand. De vanzelfsprekendheid van bepaalde stappen in een leven. Op het moment dat ik dertig was, stond de bipolaire stoornis centraal in mijn leven. Andere mensen trouwden of kregen kinderen. Ik maakte andere keuzes. Ik deed het nog even niet.

Van levenskeuzes switchen we naar de feestjes die er binnenkort weer in de familie zijn. We hebben het over de wateroverlast in de buurt en de volgelopen kelders.
‘Zijn jullie nou nog aan het bellen?’, zucht Nichtje op de achtergrond.
We besluiten inderdaad maar op te hangen. Na een uur en vierenveertig minuten.

‘Sorry dat ik zo straks huilde’, zeg ik. Suggestie: ‘Sorry dat ik daarstraks zo huilde’, zeg ik.
‘O?’, zegt mijn zus. ‘Dat heb ik helemaal niet gemerkt. Ik dacht dat je altijd zo praatte’.

« Vorige Column  |   Volgende Column »  | Schrijf je in op de RSS feed

Wanneer je je abonneert op de RSS feed van tegek.nl / de column van Carice ontvang je automatisch de nieuwste column wanneer deze op de site is verschenen.